Od Misery Mirthin cd historii Alastora

Rzuciłam się na niego i przeniknęłam, i znów wybuchnęłam obłąkańczym śmiechem. Dość szybko go opanowałam i przyjrzałam się basiorowi.
Alastor. - usłyszałam samą siebie w umyśle. - Co on tutaj robi?
Śledzi mnie.
Jesteś niepoważna.
- Co Ty... - zaczynam kpiąco, ale przerywa mi...



<Alastor?>

Od Misery Mirthin

...Gdy nagle moje zajęcia przerywa... Wdziera się niepytany w myśli... Rozgarnia mniej i bardziej ważne sprawy... Cień niepokoju. Przemyka między drzewami... Czarny, wilczy. Co to jest? Warczę. Wciągam powietrze do płuc... To basior. Nie atakuje? Drepczę w miejscu. Wreszcie - tak! Rzuca się na mnie i... spada na ziemię za mną! Wybucham szaleńczym śmiechem. Nie wyglądam na niematerialną. Ha! W końcu przestaję się śmiać i wyciągam nieodłączny sztylet.
- Ktoś Ty? - warczę.
I wtedy... on wdziera się do moich myśli!
~ Alastor.

<Alastor?>

Od Secret do Alastora.

- Ej ej, kawalerze czekaj -zakrzyknęłam, a w głowie mi się zakręciło. - W watasze nie ma żadnego Risko.
Jesteś Moon, i dlaczego nie chcesz mieć ze mną nic wspólnego. Właśnie - tutaj powiedziałam kwaśno - jestem za bardzo Secret. Nie musisz się tłumaczyć.
Nie znam cię - powiedziałam i odbiegłam.

Cieszyłam się jak nigdy dotąd.
Wiedziałam że ten związek nie wypali, ale mimo wszystko kiedyś go kochałam. A teraz? Może się zmieniłam? Tak. Jestem bardziej niezależna i potrzebuję swobody. Tak. Nie, mam dość tesktów typu ,, Może zaczniemy od nowa?".

-Czemu ja nie mogę sobie ułożyć normalnego żyyycia - yycia.. yycia.. cia..

Echo jednak było chamskie i nie odpowiedziało, a j znowu zaczęłam mentalny monolog.

Może czas rozpocząć nowe życie?.
Tak. Jest taka fajna jaskinia na obżerzach watahy.
Ły pocisnęły mi się do oczu.
,,Kiedyś mogłam tam zamieszkać z partnerem i szczeniakami."

No to zaprzepaściłaś o moja panno.
Ale czy napewno?
Może czas ułożyć sobie życie z innym?
Ale każdy ma swojego ulubieńca.
,,Dobra, zachowujesz się jak Id iotka. Ogarnij się i najpierw dojdź do twj jaskini."

Zaczęłam od dreptania.
Potem potruchtałam.
Na koniec puściłam się biegiem z wywalonym językiem.
Podskoczyłam i zabłysłam w słońcu.
Zaśmiałam się.
Pobiegłam ostatnie 200 metrów co chwilę podskakując.
Dotarłam.
Jaskinia była umieszczona w dużym wgłębieniu, tak 15 m x 10 m.





Z mniejszeo otworu u góry spływała woda która przed jaskinią tworzyła malutkie jeziorko.

Wkroczyłam przez większy otwór.
Pobiegłam po pseudo schodach do większego pomieszczenia.
Było w nim mnóstwo wnęk, a po lewej stronie, też z pseudo schodami był mniejszy pokój.

Było w nim jedno duże okno, z pseudo parapetem n którym można było leżeć.

Był ten pokój tak mikroskopijny że nadawałbt się dla szczeniąt. Z kąd takie myśli u mnie? Nie możliwe.

Pobiegłam przez kolejne tym razem .. Ładne schody.

Pokòj był piękny z obszernym widokiem na tereny obok jaskini.

Zobaczyłam na dole wilka, który zmierzał o wodopoju który leżał koło mojej jaskini.
Szybko zbiegłam na dół.
Zobaczyłam go.

- Alastor?


< Alastor? >