Od Laichy cd historii Ekavir'a

Zarumieniłam się, lecz sprawnie to ukryłam. Jeszcze się domyśli...Ale wypadałoby mu odpowiedzieć na ten komplement... Od konieczności odpowiedzi uwolnił mnie widok drzewa Lavil'i.
-O to już tu.
-Bardzo tu ładnie.-powiedział patrzac w poskręcany pień.
-Lubię tu przychodzić, tak żeby pomilczeć, pobyć samą. Ale myślę, że do rozmowy też się nada.-uśmiechnęłam się lekko. Usiadliśmy pod drzewem. Nagle zapytałam:
-Pokarzesz mi swoje oblicze ducha?-spojrzał na mnie zaskoczony-Nie widziałam cię w tej postaci. A jestem baardzo ciekawa. Proszęęę ja też pokażę, o
Zmieniłam się w ducha, Ekavir po chwili wachania też.

<Ekavir?>

od Laichy cd historii Ekavir'a

Może drzewo Lavil'i? Jest tam bardzo ładnie, a zarazem ciekawie. Chociaż osobiście wolę piramidę, ale na początek lepiej cię nie straszyć, żebyś od nas nie uciekł-zaśmiałam się ponuro.
-OK. Gdzie to?
-20 minut spacerkiem. Jako duchy pokonamy ten kawałek w 5.
-Wolę spacerkiem-powiedział Ekavir.
-Niechaj dzieje się więc twoja wola.
Poszliśmy w kierunku drzewa Lavil'i. Po drodze zauważyłam, że Ekavir się mi przygląda.
-Co jest?-zapytałam.

Ekavir?

Od Laichy cd historii Ekavir'a

-Nie chcesz, nie mów-wzruszyłam ramionami.-Nikt cię nie będzie przymuszał. Idziesz na spacer?
-Umphf...Niech będzie.-zgodził się-A gdzie.
-Tak zasadniczo planowałam wszędzie.-odparłam spokojnie.

<Ekavir? WIem długo czekałeś i krótkie, al no po prostu...>

Od Laichy cd historii Ekavir'a

- Ale nie okłamujesz mnie? - upewniłam się.
- No coś Ty! - zaśmiał się. - Tak się ciesze, że nie jestem jedyny "dziwak" w watasze!
- Wierz mi: mamy prawdziwych dziwaków i bynajmniej nie Exie'xcie.
- Ta? - uniósł brwi.
- Tak. Na przykład... - i tu wymieniłam sporo wilków.
Nie wypiszę ich, żeby nikogo nie obrazić.
- Jak tu trafiłaś? - zapytał nagle.
Spojrzałam na niego uważnie i zaczęłam opowiadać. O wojnie, o ataku, o tym, jak moja najlepsza przyjaciółka Natasha przyłączyła się do wroga i została generałem, a następnie ich ostatecznym wodzem, lecz tak cicho, że wiedziałam o tym tylko ja. Opowiedziałam o mojej walce z Natashą, o śmierci, o przysiędze powrotu z zaświatów, o jej kłamstwach, o ucieczce, o czarodzieju, o powrocie do zwykłego ciała, o staniu się Exie'xcie, o pożegnaniu z czarodziejem, o podróży, o spotkaniu Shervany i dołączeniu. Nigdy jeszcze nie gadałam tak długo. Po skończonej opowieści (ok. 30 minut) zapytałam:
- A Ty jak dołączyłeś?

< Ekavir? >

Od Laichy cd historii Ekavir'a

- Coś podobnego, ja również. No, może nie tak znowu dopiero co. Kilka dni temu, jeszcze się nie przyzwyczaiłam. Bo wiesz, jestem pół... - zamilkłam. Taki basior jak on, lepiej niech nie wie o mojej postaci.
- Jesteś pół... co? - dociekał.
- Jestem pół... Jestem pół... Eh, wiesz co powiem to inaczej: jestem Exie-xcie. - dokończyłam ze ściśniętym gardłem, przestraszona jak zareaguje...

< Ekavir? >

Od Laichy

Rosie odbiegła. Nagle koło mnie coś przemknęło. Odwróciłam się nagle. Za mną stał duch.
- Witaj. - powiedział z uśmiechem.
Zmieniłam się w ducha.
- Witam. - odpowiedziałam. - Kim jesteś?
- Jestem Kurt. A Ty?
- Nazywam się Laicha.
- Słuchaj, może to głupie pytanie, ale... czy Ty jesteś duchem?
- Nie jestem pół-duchem. A co?
- Bo wiesz... Oprócz mnie i Ringa nie ma nikogo, a on jest niezbyt towarzyski. Było mi trochę samotno. - odpowiedział.
- To niestety masz pecha, bo ja też do towarzyskich nie należę. - powiedziałam chłodno. - Ale myślę, że dla towarzysza ducha mogę zrobić wyjątek. - dodałam niechętnie.
Kurt wyglądał na szczęśliwego.

< Kurt? >

Od Laichy

TO się zaczęło. Zmieniłam się w ducha. Akurat miałam zły humor, więc postanowiłam postraszyć sobie (co w watasze, do której należą duchy jest trudne). Wleciałam do groty jakiejś wadery. Wydałam cichy jęk. Wadera zerwała się.
- Kto tu jest? - warknęła.
- Twój największy koszmar. - szepnęłam, a ona wzdrygnęła się.
Nagle przez okno wpadły promienie słońca. Pełnia minęła, a ja stałam się materialna. Zobaczyła mnie i się roześmiała.
- Nowa kawalarka, co? Jestem Rosie, a Ty?
- Zwą mnie Laicha, lecz nie przepadam kiedy kiedykolwiek ktoś się do mnie odzywa. - powiedziałam chłodno i wyszłam.
Za sobą słyszałam kroki Rosie.

< Rosie? Ty natręcie ;) >

Od Laichy - Moja historia

Natasha stanęła nade mną z okrutnym uśmiechem na paszczy. Z moich ran płynęła krew. Cała dygotałam. Próbowałam wstać.
- Boli? Och może raczej USIĄDŹ! - krzyknęła używając mocy, by mnie przygnieść do ziemi. Podeszła bliżej, tak, że była dokładnie nade mną. Leżałam na grzbiecie i udało mi się wydusić:
- To jeszcze nie koniec. Pożałujesz, Natasha nawet jeśli miałabym powrócić tu z Zaświatów!
- Masz rację. To nie koniec. To początek mojego panowania. I owszem, powrócisz, ale jako żołnierz w mojej armii Demonów! - zaśmiała się paskudnie.
Były w tym śmiechu wszystkie okropności świata: ból, zdrada, nienawiść, wściekłość, śmierć, wojna, zawiść.
- Jesteś... Jesteś złem. - wykrztusiłam dławiąc się krwią.
- Wiedz, że chętnie dalej popatrzyłabym na Ciebie w tym stanie, ale chciałabym Cię jak najszybciej zwerbować, rozumiesz czas to władza. - powiedziała i ugryzła mnie w gardło.
Umarłam...

~~~~~~

Znalazłam się w tym samym lesie. Jako duch. Zapomniałam, że w chwili śmierci nie wolno zapewniać o swoim powrocie z Zaświatów. Widziałam siebie i Natashę, która patrzy niby to okropnie zatroskana na moje ciało. Słychać głosy wilków. Natasha szybko zadała sobie kilka powierzchownych ran jak po walce. Dwa wilki (Ryan i Sean dokładniej) podbiegły widząc mnie, młodą Alphę martwą.
- Natasha, co tu się stało!? - zawołał Ryan.
- Wilki Mroku. Nie mogłam nic zrobić. Broniłam jej jak mogłam, ale mnie zraniły i odepchnęły. Ją zabiły i zaraz zniknęły. Nic nie mogłam zrobić. - wycisnęła z siebie fałszywą łzę.
Dłużej już nie mogłam patrzeć. Pobiegłam w las. Zatrzymałam się przy chacie czarownika. Wyszedł.
- Kim jesteś biedna, potępiona duszo? - zapytał zatroskany.
- Nazywam się Laicha, przyszła Alpha Watahy Błękitnych Wspomnień.
Natasha zabiła mnie a ja, głupia poprzysięgłam powrót z zaświatów. Oto więc jestem - opowiedziałam wszystko szczegółowo. Czarownik powiedział:
- Chyba mogę coś dla Ciebie zrobić.
Odprawił magiczne obrzędy. Następnego dnia znów byłam Laichą. Prawdziwą i cielesną. Jednak pewnej nocy, podczas pełni znów stałam się duchem.
- Wybacz, więcej już nic nie mogłem zrobić. - mówił zawstydzony.
- Nic nie szkodzi. I tak zrobiłeś więcej, niż mogłabym sobie wymarzyć.
- Co teraz zrobisz?
- Poszukam sobie watahy, a przy sposobności zemszczę się na Natashy.
- Dasz sobie radę? - zmartwił się.
- Ej, jestem Exie'xcie. Co mogłoby się stać? - po czym zmieniłam się w ducha i poleciałam w nieznane. Nagle zobaczyłam skupisko wilków, w tym dwa duchy. Podleciałam do jednej z wader.
- Co to za wataha? - zapytałam
- Watah Black Night. Jestem Alphą, Shervana, a Ty?
- Nazywam się Laicha. Czy mogę dołączyć?
- Oczywiście! Witaj w Watasze Black Night! - ucieszyła się.

< Shervana? >