Od The Ringa cd historii Moonshine

Stanąłem nieźle skołowany. Rose? Ta hiperaktywna wadera która kiedyś się do mnie przyczepiła? Ta sama, która podniecała się tym, że jestem duchem i upolowałem jelenia? Otrząsnąłem się i uznałem, że na dwie godziny przybiorę materialną postać.
-A więc...Moonshine - powiedziałem już łagodniejszym głosem - myślałem, że każdy ucieknie przed moim wyciem, a zwłaszcza taka różowa panienka jak ty - dodałem już mniej uprzejmie.
-Wiesz co? Idź sobie w kij - odmruknęła, po czym przerażona spojrzała na zachodzące słońce. Przypomniałem sobie, że ponoć zachód słońca źle działa na duchy.

<Moonshine?>

Od The Ring'a

Las był dzisiaj wyjątkowo mroczny i nieprzewidywalny. Wyczuwałem każdy najdrobniejszy szelest, każdy krzyk mordowanego stworzenia. Tak, było tu niebezpiecznie. Dokładnie tak, jak lubię. Lodowaty wiatr przeszywał moje niematerialne ciało. Wzniosłem pysk w górę i wydałem z siebie przeraźliwy okrzyk, okrzyk duszy uwolnionej z wieloletniego zniewolenia. Rozejrzałem się wokół siebie dzikim wzrokiem. Wszystko uciekło ode mnie. Stałem teraz sam, w sercu nieprzeniknionej, mroźnej puszczy. Usłyszałem jak skrada się do mnie jakiś wilk z watahy.

< Emmm.... jakiś wilk z watahy xd? >

Od The Ring'a cd historii Rose

- Jesteś trochę nadaktywna, ale chyba już mówiłem to jakieś trzysta razy - mruknąłęm pod nosem.
Kątem oka dostrzegłem ogrooomnego jelenia pędzącego w naszą stronę.
-To chyba król jakiś, bo ma koronę, co nie co nie co nie??? - irytującym głosem mówiła Rose, w tym samym czasie kiedy ja zamarłem ze strachu i mimowolnie poleciałem w zaświaty.
Patrząc z góry widziałem Rose, której nie mogłem już pomóc

< Rose? >

Od The Ring'a

Spokojnie chodziłem sobie po lasku oglądając swoje czarne jak węgiel łapy. Zastanawiałem się, co by się stało gdybym wytarzał łapę w węglu. Zmieniłoby to coś? A może nie mogę dotykać węgla? A może zyskam super moce... Muszę znaleźć węgiel aby się o tym przekonać! Wszedłem do pobliskiej jaskini, po czym ujrzałem małego przestraszonego króliczka siedzącego w głębi. Kiedy tylko skupiłem na nim swój wzrok mały zaczął się powiększać, wyrosły mu wielkie pazury, oczy zrobiły się żółte jak u węża...i po chwili stałem przed ogromnym obrzydliwym mutantem w którym nie było nic z króliczka. Miałem właśnie przypomnieć sobie, że jestem niematerialny ale usłyszałem za sobą krzyk jakiegoś wilka ze stada.

<Ktoś ze stada?>

od The Ring'a cd historii Rose

-Jeżeli chcesz coś rzeczywiście upolować, to może przestać skakać jak opętana- cicho powiedziałem, po czym wyskoczyłem z krzaków i jednym ruchem łapy uśmierciłem zwierzę. Rose patrzyła na mnie szeroko otwartymi ślepiami, jakby nigdy w życiu nie widziała ducha polującego na jelenia.

Od The Ring'a

Chodziłem sobie po lesie wpół zmaterializowany. Łapy zagłębiały mi się w śnieg po same kostki <o ile wilk ma kostki >. Myślałem o… niczym szczególnym. Moją uwagę przykuł mały, filetowy kwiatuszek wystający spod śniegu gdy nagle…
- Hej, siemano! Ojeja, w życiu nie widziałam równie przerażającego ducha, takiego jak ty! Jak cię zwą? – wrzeszczała do mnie biała wadera.

- The Ring. Mów mi po prostu Ring – odburknąłem – a ty? Jak masz na imię?

-Mam na imię Rose! Co powiesz na polowanie?! Zgódź się, zgódź się, zgódź się! – krzyczała, już się zbliżając.
-Mhm. Może być. Ale żeby od razu dotarło – mam partnerkę – zamruczałem, po czym poszedłem za waderą która…

<Rose?>

Od The Ring'a

Tej nocy poczułem się na siłach, aby zmaterializować się i pójść do moich szczeniaków. Poleciałem (wciąż w dusznej postaci) do jaskini w której niegdyś żyłem. Wleciałem do środka. Zauważyłem szczeniaki leżące na ziemi i smacznie chrapiące. Ale Blue nie było.
"Fajnie zajmuje się dziećmi" - pomyślałem - "Muszę z nią o tym pogadać, jak już łaskawie się zjawi". Moje dzieci leżały obok siebie. Andrea słodko spała przykryta ramieniem Ralfiego. Był to cudowny widok. Zmaterializowałem się i zacząłem szturchać Ralfiego.
-Hmmmm? Niedźwiedź?! Niedźwiedziu, gdzie jesteś?!- wykrzyczał zaspany Ralfi.
-Syneczku kochany, to ja - twój ojciec. Twój kochający ojciec - łzy poleciały mi z oczu podczas tego spotkania. Ralfi siedział na ziemi i patrzył na mnie wielkimi oczami pełnymi łez.
-Tata? Ja cię nigdy nie widziałem! Ten niedźwiedź...ja go kiedyś...- i właśnie w tym momencie się rozpłakał. Andrea, wyczuwając przez sen nieobecność brata obudziła się i także rozpłakała się ze wzruszenia. wziąłem obydwa szczeniaki w ramiona i zakręciłem się wokół. Niestety, nagle przestałem być materialny i szczeniaki wyleciały mi z łap i trzasnęły łbami o ścianę. Po czym znów zasnęły.
"No nic. Przyjdę kiedy indziej" - pomyślałem, odlatując. Po drodze zauważyłem Blue wracającą z herbatki u znajomej. Ależ nieodpowiedzialna z niej matka!